Lecznicza moc ultradźwięków

ultrawdźwięki

Ultradźwięki mogą być wykorzystywane na różne sposoby w rehabilitacji.

Ultradźwięki są wykorzystywane nie tylko do diagnozowania schorzeń różnego typu oraz podglądania rozwoju dziecka w łonie matki, lecz mają także znaczenie lecznicze. Jeśli są zastosowane w odpowiedniej ilości, to wywołują one zmianę w tkankach – miejscową lub ogólną. Na pierwotne działanie ultradźwięków składają się działanie mechaniczne, cieplne i fizykochemiczne.

Działanie mechaniczne, zwane również mikromasażem, polega na wahaniu ciśnień w przebiegu fali. Działanie cieplne jest wynikiem wytworzenia się ciepła w tkankach i zależne jest od natężenia i czasu trwania ultradźwięków oraz od rodzaju tkanki poddanej zabiegowi. Działanie fizykochemiczne związane jest właściwościami fizycznymi tkanek i zależne głównie od natężenia ultradźwięków. Zmiany wtórne polegają na oddziaływaniu ultradźwięków na cały organizm, na przykład stymulowanie autonomicznego układu nerwowego.

Ultradźwięki dzięki swemu leczniczemu działaniu wywołują w organizmie wiele pozytywnych skutków biologicznych, takich jak działanie przeciwbólowe, zmniejszenie nieprawidłowego napięcia mięśniowego, hamowanie rozwoju stanów zapalnych, rozszerzanie naczyń krwionośnych, pomoc w tworzeniu substancji czynnych biologicznie. Metoda ta nie powinna być stosowana u osób z chorobą nowotworową oraz u osób z zaburzeniami krzepnięcia.

Wiele osób zastanawia się, czy ta metoda jest bezpieczna i czy nie oddziałują one szkodliwie na organizm. Jeśli zabieg jest przeprowadzony prawidłowo, a aparatura do ultradźwięków jest sprawna, to nie ma najmniejszych obaw co do prawidłowości i nieszkodliwości tego leczenia.

Co można osiągnąć dzięki pomocy elektroterapii?

elektroterapia

W zależności od rodzaju zabiegu elektroterapia przynosi różne efekty.

Elektroterapia to dział fizykoterapii, który w procesie rehabilitacji wykorzystuje prąd elektryczny. Stosuje się ją do badania, a także leczenia tkanki nerwowej i mięśniowej. Można stosować ją do leczenia zmienionych chorobowo tkanek, usprawnienia krążenia, minimalizowania odczucia bólowego, a także zwiększania ruchomości konkretnego narządu oraz wzmacniania siły mięśni.

Elektroterapia powoduje zmiany chemiczne w organizmie, pobudza osłabione mięśnie do skurczu, zmniejsza napięcie mięśni, poprawia ukrwienie, a także łagodzi ból. Stosowanie elektroterapii może być przygotowaniem solidnej bazy do dalszej fizjoterapii.

W zależności od rodzaju zastosowanego prądu uzyskać można różne efekty, dlatego pokrótce zostaną przedstawione niektóre zabiegi oraz ich efekty:
galwanizacja – polega na użyciu prądu stałego, stosowana jest przy nerwobólach, zaburzeniu krążenia obwodowego, łagodzeniu objawu bólowego w chorobie zwyrodnieniowej,
jonoforeza i fonoforeza – polega na podawaniu leków, wykorzystując przemieszczanie się jonów leczniczych w polu elektrycznym lub za pomocą ultradźwięków, stosowane wtedy, gdy nie ma możliwości podania leków w inny sposób, uzyskać można efekt przeciwbólowy, poprawę ukrwienia, a także pobudzenie tkanki do regeneracji,
kąpiele elektryczno-wodne – w czasie ich trwania oddziałuje się prądem na ciało zanurzone w wodzie częściowo lub całkowicie, mają one działanie rozluźniające, przeciwbólowe, stymulują przy porażeniach oraz poprawiają ukrwienie.
Jak widać z przedstawionych przykładów zabiegów za pomocą elektroterapii osiągnąć można wiele rozmaitych efektów, zależnych od rodzaju zabiegu.

Wzajemne wspomaganie się fizykoterapii i kinezyterapii

fizykoterapia- hydroterapia

Dziedziny fizjoterapii wspierają się wzajemnie.

Aby móc wykazać wzajemne współdziałanie fizykoterapii i kinezyterapii, które są dziedzinami fizjoterapii, należy na początku przywołać definicje obu pojęć. Fizykoterapia jest działem medycyny fizykalnej i polega na działaniu na organizm osoby rehabilitowanej różnymi czynnikami, zarówno naturalnymi, jak i wytwarzanymi za pomocą specjalnych urządzeń. Do fizykoterapii zaliczyć można między innymi: elektroterapię, laseroterapię, hydroterapię czy krioterapię.

Kinezyterapia z kolei to oddziaływanie za pomocą ruchu, zarówno w płaszczyźnie ogólnej – ćwiczenia całego ciała, mające na celu całościowe usprawnienie i przyśpieszenie dalszego procesu rehabilitacji (zawodowej, społecznej, itp.), a także w konkretnym miejscu ciała, najczęściej tam, gdzie miał miejsce jakiś uraz lub dotkniętego chorobą.

Jako że polski model rehabilitacji medycznej, opracowany i upowszechniony przez Wiktora Degę zakłada kompleksowość rehabilitacji, to przyjąć należy, że poszczególne działy fizjoterapii powinny wspierać się w wysiłkach na rzecz osiągnięcia jak najlepszego efektu rehabilitacyjnego. Tak też jest w przypadku fizykoterapii i kinezyterapii, które uzupełniają swoje działania, prowadząc do efektu, jakim jest wyzdrowienie. Przykładowo oddziaływanie zimnem na organizm człowieka, czyli krioterapia ogólna może poprzedzać zabiegi kinezyterapeutyczne, aby ułatwić leczenie ruchem. Podobnie rzecz wygląda z hydroterapią, która może pozostawać w ścisłym związku z kinezyterapią, na przykład podczas ćwiczeń w wodzie. Z powyższych przykładów wynika, iż można przyznać rację stwierdzeniu o korelacji tych dwóch działów rehabilitacji medycznej.

O rehabilitacji słów kilka

rehabilitacja medyczna

Rehabilitacja medyczna powinna być dostępna dla każdego.

Rehabilitacja medyczna nie jest pojedynczym działaniem na rzecz osoby niepełnosprawnej fizycznie lub psychicznie, a całym zespołem działań, dzięki któremu osoba rehabilitowana szybciej wraca do zdrowia. Najczęściej rehabilitacja ściśle połączona jest z procesem leczenia, uzupełniając je i dążąc do przyśpieszenia procesu zdrowienia pacjenta. Koncepcję taką przedstawił polski pionier rehabilitacji medycznej – Wiktor Dega, działający na polu rehabilitacji po drugiej wojnie światowej.

Proces rehabilitacji, prowadzony przez rehabilitanta, a zlecany przez lekarza powinien przebiegać spójnie i obejmować nie tylko dążenie do przywrócenia zdrowia fizycznego, lecz także powinien oddziaływać na aktywność psychiczną osoby rehabilitowanej. Ważne jest więc, by osoba rehabilitująca miała nie tylko odpowiednie wykształcenie, lecz także predyspozycje i dobre podejście do pacjenta.

Do twórców polskiego modelu rehabilitacji zalicza się między innymi Wiktora Degę oraz Mariana Weissa. Na podstawie swoich działań określili oni, że dobrze poprowadzona rehabilitacja powinna być:
powszechna – oznacza to, że powinna ona być bezpłatna i dostępna dla wszystkich, którzy jej potrzebują,
wcześnie zapoczątkowania – powinna łączyć się ściśle z procesem leczenia i rozpocząć się tak szybko, jak tylko jest to możliwe, aby przynieść najlepsze efekty,
kompleksowa – dobra rehabilitacja powinna być wynikiem pracy całego zespołu osób – specjalistów różnych dziedzin (lekarzy, rehabilitantów, pracowników socjalnych, itp.),
ciągła – dla uzyskania efektywnych wyników rehabilitacja powinna trwać w sposób ciągły, aby umożliwić jak najszybsze przywrócenie człowieka nie tylko do zdrowia, lecz także do normalnej aktywności społecznej i zawodowej.

Krioterapia, czyli zimno może leczyć

rehabilitacja krioterapia

Krioterapia miejscowa to jedna z metod rehabilitacji.

Krioterapia jest jedną z metod leczenia, stosowaną w przypadku chorób narządów ruchu i schorzeń reumatoidalnych. Dzieli się na dwie kategorie:
1. krioterapię miejscową, zwaną inaczej kriodestrukcją,
2. krioterapię ogólną .

Krioterapia miejscowa polega na przyłożeniu bardzo niskiej temperatury do miejsca zmienionego chorobowo w celu wywołania destrukcji chorej tkanki. Leczy się w ten sposób zmiany skórne, zmiany powstałe na błonach śluzowych, a także zmiany łagodne i nowotworowe w obrębie jamy brzusznej.

Krioterapia ogólna polega na poddaniu całego ciała działaniu bardzo niskich temperatur(około -120 st. Celsjusza). Odbywa się to poprzez umieszczenie pacjenta na czas nieprzekraczający trzech minut w kriokomorze. Nie następuje w tym momencie niszczenie komórek, tak jak w przypadku kriodestrukcji, jednak dostarcza się organizmowi stresu fizjologicznego, który powoduje stymulację organizmu. Przykład pobytu w kriokomorze można zobaczyć tutaj.

Krioterapia w rehabilitacji
Krioterapia może być stosowana jako uzupełnienie rehabilitacji narządów ruchu. Pacjent jest poddawany działaniu zimna w kriokomorze, a następnie kinezyterapii pod okiem fizjoterapeuty, która ma na celu przywrócenie odpowiednich stereotypów ruchowych, które zapobiegać będą przeciążeniu w przyszłości. Zastosowanie zimna likwiduje obrzęki i powoduje, że mięśnie są bardziej elastyczne, co ułatwia rehabilitację. Następuje także szybsza regeneracja tkanek. Krioterapia ma wiele efektów leczniczych. Wśród najważniejszych można wymienić:
• ułatwienie skuteczności rehabilitacji ruchowej,
• wzmocnienie mięśni szkieletowych,
• wzrost odporności organizmu,
• zmniejszenie obrzęku w obrębie stawów i tkanek miękkich,
• ogólną poprawę samopoczucia.

Krioterapia w ofercie FORUS!

Strona 26 z 28« Pierwsza...1020...2425262728